Vanuit de voorliggende visie op het beroep van
Natuurgenees-kundig Therapeut wordt er door de Academies/Hogescholen voor
Natuurgeneeskunde veelal gekozen om de volgende natuurgeneeskundige
therapieën aan te bieden: fytotherapie, voedingstherapie, bach-bloesem
therapie, hydrotherapie, reinigingstherapieën en huidafleidende
therapieën. Daarnaast wordt veelal ook een gedegen basis aangeboden in
klassieke homeopathie en/of Traditional Chinese Medicine (TCM).
De Natuurgeneeskundig Therapeut maakt geen
gebruik van allopathische geneesmiddelen, maar zoekt het middel tot
herstel in een gepaste levenswijze en gebruik van onbewerkte
natuurprodukten, zoals kruiden, bronwateren enz..
Een natuurgeneeskundig therapeut is een
beroepsbeoefenaar, die op basis van eigen kennis, kunde en
beroepsverantwoordelijkheid, zelfstandig oordeelt en handelt ten aanzien
van hulpvragers (patiënten, cliënten) die met vragen komen over hun
gezondheid. Veel belang wordt toegekend aan de dialoog tussen de
reguliere gezondheidszorg en de natuurgeneeskunde, aangezien zij een
goede aanvulling op elkaar kunnen vormen.
Enkele voorbeelden van natuurgeneeskundige
modellen, diagnostiekmethoden en therapieën zijn:
- homotoxinenleer volgens Reckeweg,
systeemtheoretisch denken o.a. Basis Bioregulatiesysteem volgens
Pischinger;
- irisdiagnostiek, tongdiagnostiek, fysiognomie;
- fysische therapieën zoals hydrotherapie o.a. Kneipp, Priesnitz, Schroth;
- zon/lichttherapie;
- schröpfen;
- baunscheidt; - rödern; - darmkuren o.a. volgens Mayer;
- reflexmassage o.a. voetzool;
- biologische therapieën zoals natuurgeneeskundige fytotherapie;
- Bach's bloesemtherapie, mineraaltherapie, Schüssler's zouten therapie.
De natuurgeneeskunde gaat er van
uit dat ziekte vooral een uit-balans-zijn is.
Als lichaam, ziel en geest met elkaar in evenwicht zijn en de mens is
ook in harmonie met
zijn/haar omgeving, dan kun je spreken van een gezond mens in een
gezonde omgeving.